Itsasoko onena hautatzen dugu
Gure kontserba guztiak prestatzeko, arrantza-aldiko arrainak exijitzen ditugu, eta arrantza-tresna tradizionalak errespetatuz harrapatu direnak.
Onaren artean, onena
Hainbat mendez, Thunnus Alalunga hegaluzea harrapatzeko, Kantauriko portuetako ontziek arraun eta beladun ontzi txikiak erabiltzen zituzten. Xaxiango arrantza egiten zuten, amuarekin arrantzatzeko teknika. Horixe izan zen praktikarik zabalduena, harik eta mende honen erdialdean beita biziko arrantzaren teknika iritsi zen arte.
Gure arrantza-teknikak
Inguraketa-arrantza
Antxoa, tradizionalki, inguraketa-arrantzaren bidez harrapatzen da, modu selektiboan eta ingurumena errespetatuz. Itsas azalean edo sakonera ertainean arrain-sardak osatzen dituzten arrainak harrapatzean datza teknika hau. Antxoa-sarda aurkitutakoan, sarea gertu askatzen da hura inguratzeko, eta behealdetik ixten da.
Xaxiango arrantza
Hauxe da teknikarik zaharrena, eta euskal flotaren gehiengoak erabiltzen duena. Atunontziek amuak dituzten poste luzeak zabaltzen dituzte bi aldeetan, atunek kamuflatutako amuen arrastoa jarraitzeko eta amuari kosk egiteko. Ondoren ontzian sartzen dituzte, eskuz, txirrikekin lagunduta.
Beita biziko arrantza
Kopuru handiagoa harrapatzen da, baina tripulazio handiagoa behar du. Itsasontziek antxoa eta berdela arrantzatzen dute, eta bizirik uzten dituzte itsasoko ura duten haztegietan, ondoren beita gisa erabiltzeko. Hegaluze-sarda aurkitutakoan, itsasontzia gainean kokatzen da, eta marinelak itsasoa ‘mazitzen’ dute itsasontziaren ondoan beita bizia jaurtiz.